Na nieludzkiej ziemi... - cz. 4

Niekiedy zwracałam się o pomoc do miejscowej ludności, ale nie zawsze, odnosiło to oczekiwany skutek. Niektórzy chętnie dzielili się tym, czym mieli, inni zaś wypominali Polakom, że tutaj są.
Ostatnią, "wartościową" rzeczą, jaką miałam, nadającą się do wymiany na jedzenie był wełniany dywan. Przy pierwszej nadającej się okazji wymieniłam go u żony funkcjonariusza NKWD na 30 kg mąki i 10 kg słoniny. Dla niej dywan bardzo się spodobał, a dla mnie - była to niezwykle cenna transakcja. Przez jakiś czas bowiem, nie musiałam obawiać się śmierci głodowej na wygnaniu.